Moodlet stresstracker
Ruimte voor de persoon achter de gegevens.
De Moodmetric-ring kon een verandering in lichamelijke spanning laten zien. De ring kon niet vertellen wat er was gebeurd of hoe iemand zich daarbij voelde. Moodlet bracht die metingen samen met een persoonlijk dagboek.

Een meting heeft context nodig
Dit was een onderzoeksproject rond stressbegeleiding voor mensen met een autismespectrumstoornis (ASS). De uitdaging was om iemand te helpen terugkijken op de dag, zonder dat het bijhouden zelf een zware taak werd.
Een hogere waarde kan ontstaan tijdens een moeilijk gesprek of na het sporten. De grafiek alleen kon dat verschil niet verklaren. Ik wilde dat gebruikers die ontbrekende context makkelijk aan het dagboek konden toevoegen, op hun eigen tempo.
Wat het onderzoek moest beantwoorden
Ik gebruikte een persona en een empathiekaart om momenten op een dag te verkennen. Daarna vertaalde ik de behoeften naar gebruikersverhalen en eisen. De vragen waren praktisch: begrijp ik de gegevens, kan ik een moment uitleggen, weet ik wat wordt verzameld en kan ik de app aanpassen aan mijn behoeften?
We bekeken ook directe en indirecte concurrenten, waaronder Samsung Health, Apple Health en Productive. Zo vergeleken we manieren om metingen en dagelijkse activiteiten te tonen. Het ontwerp moest wel passen bij de gebruikers van dit project, in plaats van een ander dashboard na te maken.
Drie pagina’s, elk met een duidelijke taak
Ik deelde de app in drie delen in: Home, Dagboek en Instellingen. Home gaf een snel dagoverzicht en een manier om een moment vast te leggen. Het dagboek koppelde notities aan een datum. Instellingen bracht persoonlijke voorkeuren en gegevensbeheer samen.
Ik besprak de eerste schetsen met collega’s voordat ik het Figma-prototype bouwde. Met weinig hoofdonderdelen konden we de functies logisch indelen, zonder dat gebruikers een grotere app moesten leren kennen.

Leg gegevens uit voordat je erom vraagt
De introductie legde uit wat de ring verzamelt, waarom die gegevens belangrijk zijn en hoe ze worden verwerkt. Ik wilde dat gebruikers deze uitleg bij de start kregen en die niet later zelf hoefden te zoeken.
Laat de persoon het moment beschrijven
Bij ‘Moment vastleggen’ vroeg de app wat er gebeurde, waar het gebeurde en hoe de persoon zich voelde. Zo kwam er een persoonlijk verhaal naast de meting te staan. Het getal vertelde niet het hele verhaal.
Houd het eerste scherm eenvoudig
De grafiek op de startpagina liet één dag zien. Meer details stonden in het dagboek. Zo hoefde het eerste scherm niet meteen elk patroon uit te leggen.
Geef controle over meldingen
We verwijderden de meeste pushmeldingen. De overgebleven meldingen konden gebruikers zelf instellen. Een herinnering moet een eigen keuze zijn, zeker in een app die helpt om stress te herkennen en ermee om te gaan.
Wat veranderde na de tests
We hielden drie interviews met mensen uit de doelgroep en vroegen hen taken in het prototype uit te voeren. We konden maar drie deelnemers vinden. De sessies gaven ons concrete problemen om op te lossen. Ze konden niet laten zien of de app mensen op langere termijn zou helpen met stress.
De nagebouwde schermen bovenaan laten de belangrijkste stappen zien. De afbeeldingen hier zijn de oorspronkelijke projectmaterialen waarop deze aanpassingen zijn gebaseerd.
Wat ik van het project leerde
Moodlet leerde me onderscheid te maken tussen wat een apparaat kan meten en wat een persoon kan uitleggen. Beide een plek geven in de interface hielp meer dan extra details aan de grafiek toevoegen.
Het project eindigde met een gedetailleerd prototype. Een nuttige volgende stap zou een langer onderzoek met een bredere groep gebruikers zijn. Blijven mensen momenten toevoegen? Begrijpen ze de vergelijkingen? En blijven herinneringen helpen als de app niet meer nieuw is?



